Sándor Márai

Jeden z najwybitniejszych pisarzy węgierskich, autor licznych powieści, esejów, felietonów, sztuk teatralnych oraz miniatur; bezwzględnie krytykował zarówno faszystowską, jak i sowiecko-komunistyczną dyktaturę. Znawca twórczości Kafki i pierwszy tłumacz jego dzieł na węgierski. Urodził w 1900 roku się w Koszycach. Ukończywszy szkołę średnią, wyjechał do stolicy, gdzie pracował jako redaktor w „Budapesti Napló”. W roku 1919 roku, obawiając się represji politycznych, przeniósł się do Niemiec i zaczął studiować dziennikarstwo; współpracował już wtedy z „Frankfurter Zeitung” i z gazetami węgierskimi, dla których pisywał felietony i opowiadania. W 1928 roku, po dwóch latach pobytu w Paryżu, zamieszkał w Budapeszcie. W 1948 roku na zawsze opuścił Węgry, by na emigracji przeżyć niemal drugą połowę życia. Jego droga wiodła przez Szwajcarię i Włochy do Ameryki. Tam, w San Diego, nie mogąc pogodzić się ze śmiercią żony oraz syna, 22 lutego 1989 roku popełnił samobójstwo. Jest m.in. autorem powieści Zbuntowani (1930, wyd. pol. 2009), Obcy (1931, wyd. pol. 2012), Wyznania patrycjusza (1934, wyd. pol. 2002), Dziedzictwo Ester (1939, wyd. pol. 2008) oraz miniatur Niebo i ziemia (1942, wyd. pol. 2011) i Księga ziół (1943, wyd. pol. 2003). Od 1943 roku aż do śmierci pisał również dzienniki (Napló), które stanowią ważną część jego spuścizny intelektualnej (wyd. pol. Dziennik, 2009).

Copyright © Herito 2020