Drago Jančar

Urodził się w 1948 roku w Mariborze. Absolwent prawa, początkowo pracował jako dziennikarz, w 1974 roku został skazany na rok więzienia za „wrogą propagandę”, po odbyciu skróconej kary wykonywał wolny zawód, był też kierownikiem literackim w wytwórni filmowej. W 1979 roku przeprowadził się do Lublany, gdzie mieszka do dziś. W latach 1987–1991 był prezesem słoweńskiego Pen Clubu. Jego książki i teksty publikowane w prasie należą do najbardziej tłumaczonych z kręgu literatury słoweńskiej – zostały przełożone na ponad 20 języków, a sztuki teatralne doczekały się wielu inscenizacji w byłej Jugosławii, Europie i USA.

Jest m.in. autorem powieści: Galjot (1978, wyd. pol. Galernik 1988), Severni sij (1984), Posmehljivo poželenje (1993, wyd. pol. Drwiące żądze 1997), Katarina, pav in jezuit (2000, Katarina, paw i jezuta, wyd. pol. 2010), Zvenenje v glavi (1998), Graditelj (2006), Drevo brez imena (2008), To noč sem jo videl (2010), tomów opowiadań (pol. wybór Spojrzenie anioła 2002), kilkunastu zbiorów esejów (pol. wybory Terra incognita 1993 i Eseje 1999), a także wielu sztuk teatralnych, m.in. Veliki briljantni valček (1985), Halštat (1994), Niha ura tiha (2007).

Jest też laureatem licznych nagród: najważniejszej słoweńskiej Nagrody im. France Prešerna za całokształt dorobku literackiego (1993), European Short Story Award (1994, Arnsberg), Nagrody im. Herdera (2003), Nagrody J. Améry’ego (2007, Frankfurt), Premio Hemingway (2009, Lignano) i Premio per la cultura mediterranea (2009, Cosenza).

Copyright © Herito 2020